विरांची थोरवी

प्रणाम त्या विरांना ज्यांनी वाहिले आपुले  रक्त,
प्रणाम त्या महात्म्यांना जे होते खरे देशभक्त
थोर होते ते बलिदानी ज्यांनी देशासाठी केले आपले प्राण अर्पण,
ज्यांनी आपल्या रक्ताने या मातेला करून तिलक केले आपल्या  आयुष्याचे समर्पण
का करता उगाच निंदा त्यांची ?
लढता आली असती का तुम्हाला  लढाई स्वातंत्र्याची
सावरकरांसारखा भोगू शकला असता का कारावास?
उत्तर नाही आहे  तर कलंक का  लावतात  षंढांनो त्यांच्या नावास?
एक थेंब रक्ताचा तरी या देशासाठी दाखवा वाहुनी,
मगच म्हणा स्वतला थोर त्यांच्याहुंनी

पहिली भेट

पहिल्यांदा ज्या वाटेवर भेटलेलो तिथे पुन्हा येशील

ही मनात आज आस जागलेली

म्हणून सगळयांच्या नजरा चुकवून

त्या वाटेकडे एकटक डोळे लावून बसलेली

मी मुंबई

मी मुंबई , मायबोली माझी मराठी,
पण सज्ज असते नेहमी प्रत्येक जात सामावून घेण्यासाठी
कित्येक इतिहास माझ्या डोळ्यांनी पहिले,
माझ्या मुकुटासाठी थोर विरांनी आपले प्राण वाहिले
गोर गरीबांनी माझ्या कुशीत प्रेमाचा आसरा शोधला,
मी हि कोणताच विचार न करता मायेचा पदर पसरला
अनाथांची माउली नि गरिबांची सावली उगाच म्हणतात मला,
आज माझंच मराठी लेकरू आसुसल आहे माझ्या प्रेमाला
माझी अवस्था झाली आहे पंख छाटलेल्या पाखरासारखी,
ज्याची लेकरे झाली आहेत त्याच्या मायेसाठी पारखी .

प्रेमाचे धागे

प्रयत्न करूनही विसरता येत नाही तुला,
इतका का आपलासा वाटतोस मला
तुझ्या पासून दूर जावसं वाटलं तरी मन तुझ्याकडेच वळत,
जवळ तू नसताना तुझ्या आठवणीतच हे जळत
जरी रागवलास तरी  तुझ्या मिठीतच रडावस वाटत,
तुला नाकारायचं म्हटलं तर तुझ दुख माझ्या डोळ्यात साठत
तुझ्या सोबत घालवलेले ते चार क्षणच पुरेसे वाटतात   आयुष्यभरासाठी,
इतर कुठल्याही सुखा  पेक्षा अनमोल आहेत ते क्षण माझ्यासाठी
आज कळल लोक का म्हणतात अतूट असतात प्रेमाचे धागे
आता फक्त  हीच इच्छा आहे कि माझे प्रत्येक पाऊल असावे तुझ्या पाऊला मागे.

तो

आज ही  मला तो आठवतो
पहिल्यांदा जेव्हा भेटलेला
थोडासा गोंधळलेला, थोडासा अडखळलेला
चेहरयावर निरागस भाव असलेला
आज ही  मला तो आठवतो
पहिल्यांदा हात धरताना अतिशय घाबरलेला
थोडासा शांत थोडासा बोलण्यासाठी आसुसलेला
हळूच काही बोलून झाल्यावर उत्तरासाठी एकटक माझ्याकडे पाहत राहिलेला

 आज ही  मला तो आठवतो

निशब्द राहूनही नजरेतून सगळ काही सांगून गेलेला.

आठवणी

 मंतरलेल्या त्या आठवणी पुसल्या कशा जातील,
आसव बनून त्या डोळ्यातुन सहज कशा वाहतील

अळवावरच्या थेंबा प्रमाणे मनात त्या साठवुन ठेवावसा वाटतात,

आणि एकांतात मग हळूच काळ्या ढगां सारख्या दाटतात

ह्रिदयात खोल शिरून कधी जखमा करतात,

तर कधी कडक उन्हात मनाला विसावा देणारया सावल्या बनतात

रात्रीच्या रातराणीचा सुगंध मनात पसरवतात,

खोलवर दडलेलं दुख हळुवार त्या विसरवतात

कातरवेळी सुन्न मनाला सख्या बनून आपुलकीने पुसतात,

तर कधी कधी नकळतच आपल्यावर रुसतात

कुणाची साथ जरी नसली तरी सोबत त्यांची असते,

म्हणून दुःखाच्या महासागरात बुडताना उणीव त्यांची भासते.

करू द्या कि प्रेम त्यांना ही

मंगेश पाडगावकारांच्या प्रेम हे प्रेम असत यांच्या कवितेशी प्रेरीत होऊन मी ही  माझ्या परीने  लिहिले आहे.

उफाळू द्या त्याचं प्रेम गरम चहा सारखं या पावसात,
तुमच आमच काय बिघडल जर एकत्र ते भिजले या दिवसांत
तुम्ही हि प्याला असाल कधीतरी चहा एक कप मधून,
मग त्यांना ही घेऊ द्या कि आनंद त्या प्रेमाचा जो बरसतोय त्या नभातून
कुठ बिघडलं जर ते चालले एका छत्रीतून,
त्यांच ही प्रेम बहरू द्या की घट्ट झालेल्या मैत्रीतून
त्यांना ही खाऊ द्या की भर पावसात भजी गरमागरम,
तुम्ही ही तेच केल मग त्यांना का वाटावी शरम
घेऊ द्या की त्याला ही हातात हात तिचा,
तुमच आमच होणार आहे का काही वजा
घेऊ द्या की त्यांनाही मजा त्या बरसणाऱ्या पावसाची,
तुम्ही ही आनंद घ्या पावसाचा आठवणी काढत त्या दिवसांची